De afgelopen dagen heb ik vaak aan hem gedacht, ….René Froger.

Ooit waren we echte vrienden, we speelde samen in het Veronica voetbalteam en in het café elftal van La Bastille.

René zong in die jaren in het café van zijn ouders, en kreeg al wat landelijke bekendheid omdat hj ook toen al gewoon erg goed zong. Ik zelf zong wel graag als hobby, maar zat nog in een circuit van talentenjachten en andere zang competities . Omdat René wat worstelde met zijn gewicht gingen we samen dagelijks naar het fitnesscentrum en liepen we hard door het Amsterdamse bos om onze conditie op peil te houden. Als René ergens optrad in het land ging ik graag mee, en hielp zijn geluidsman met het naar binnen slepen van de boxen. S’nachts gingen we vaak samen op stap rondom het Leidseplein, waar we graag geziene gasten waren.

Toen ik de finale van een talentenjacht bereikte op het Rembrandtplein ontpopte René zich als mijn zangcoach. Overdag als café Bolle Jan nog gesloten was bracht hij me daar de fijne kneepjes van het vak bij, en mede door René won ik die Talentenjacht en tekende kort daarna mijn eerste platencontract bij Universal.

 Een jaar later trouwde ik met Lucienne, en wie anders kon mijn getuige zijn dan mijn vriend René Froger die inmiddels de ene hit na de andere scoorde.

Daarna is onze vriendschap verwaterd, omdat René in andere wereld dan die van mij terecht kwam. René stond in Carré,  ik in een dorpscafé. Iets later stond René in Ahoy en ik in Carré.

Natuurlijk bleef ik de glansrijke carriére van mijn oude gabber volgen en gunde hem als geen ander zijn succes. Ik zat naast zijn ouders in Ahoy en kreeg kippevel toen René daar op het podium verscheen. Gek genoeg spraken we elkaar nooit meer tot op de crematie van zijn moeder. Daar pakte hij me vast en zei me, dat hij het erg waardeerde dat ik gekomen was.

 Daar voelde ik ook dat onze oude vriendschap niet helemaal verdwenen was.

Dit hele verhaal ging een paar keer door mijn hoofd toen ik vorige week merkte dat Gerard Joling en Jeroen van de Boom, mij wel als vijfde Topper zouden zien zitten, maar Gordon niet.

 Dat was het moment waarop ik dacht :

“En wat vind jij eigenlijk,…. Rene” ?

Dries.